Памёр цудоўны чалавек.
Я пазнаёміўся зь Сяргеем Ігаравічам у 1993, калі адчыняўся Франка-беларускі факультэт. Ён тады як дэкан асабіста размаўляў з кожным абітурыентам.
Пэўныя рэчы, якія ён тады распавядаў пра новы факультэт, мне - студэнту 4-га курса адзьдзяленьня міжнародных дачыненьняў - падаваліся маларэальнымі. Францускія выкладчыкі, дыплём, прызнаваны францускімі інстытутамі палітычных навук, магчымасьць навучаньня ў Францыі - пазьней ўсе гэтыя рэчы сталіся рэчаіснасьцю. Я памыляўся, калі на пачатку меркаваў, што пэўная філязофская адарванасьць ад надзённага жыцьця абумоўлівала празьмернасьць плянаў і праектаў Сяргея Ігаравіча. Якраз наадварот, ён бачыў на крокі наперад, мог адказна распачаць новую справу, знайсьці аднадумцаў і партнэраў для ейнай рэалізацыі. Вельмі цешуся, што пашчасьціла быць ягоным студэнтам, а пазьней – калегам.
Сяргей Ігаравіч бачыў у кожным чалавеку асобу, не адрозьніваючы па шкале студэнт-выкладчык ці якойсьці іншай. З 1999 году, калі я пачаў выкладаць на нашым факультэце, узаемадачыньньні паміж намі засталіся па-ранейшаму адкрытымі ды ўзаемапаважлівымі. Ён меў выключную здольнасьць прыслухоўвацца і ўлічваць меркаваньні ды аргумэнты іншых.
Ягоны розум, інтэлігентнасьць, мэтаскіраванасьць, пачуцьцё гумару сталіся зарукай ягоных дасягненьняў. Стваральнік і аптыміст, ён стаў прызнаным аўтарытэтам у беларускай грамадзкай прасторы, прычым ягоныя ацэнкі грамадзка-палітычнага разьвіцьця краіны адрозьніваліся сваёй грунтоўнасьцю, пасьлядоўнасьцю ды адказнасьцю.
Вельмі шкада, што ён так зарана зыйшоў…